tardebanner

«In the Black Fantastic» فراتر از آفروآینده‌گرایی به نظر می‌رسد

لندن – در یک حومه آرام در شمال غربی لندن، در دهه 1970، اکو اشون و برادرش اوقات فراغت خود را در اتاق خوابشان سپری کردند و در مورد کامیکس مارول حوصله داشتند. از جمله موارد مورد علاقه آنها X-Men بود که در سال 1975 به عنوان یک تیم جهش یافته از نظر نژادی متفاوت راه اندازی شد.

اشون که اکنون 54 ساله و متصدی و نویسنده است، در یک مصاحبه تلفنی اخیر گفت: در جای دیگری در فرهنگ بصری، نه در خیابان های لندن، «حضور ما به عنوان سیاه پوستان در بریتانیا با بدبینی و خصومت برخورد شد».

در دنیای خارق‌العاده این ابرقهرمانان، اشون – که والدینش غنایایی هستند – نه راه فرار، بلکه راهی برای منطقی کردن تجربیاتش یافت. او می‌گوید: «من هرگز بر عجیب بودن جامعه‌ای نژادپرستانه که افراد رنگین‌پوست را پست‌تر تعریف می‌کند غلبه نکردم – این یک وضعیت علمی-تخیلی است.

کاوش جهان‌های جایگزین به‌عنوان راهی برای درک جهان‌های خود، در قلب نمایشگاه «در شگفت‌انگیز سیاه» قرار دارد، نمایشگاهی که توسط اشون سرپرستی می‌شود و در حال حاضر در گالری هیوارد لندن در معرض دید عموم قرار دارد. این نمایش مجموعه‌ای دقیق از آثار هنرمندان برجسته آفریقایی را گرد هم می‌آورد که همگی بین سال‌های 1959 و 1989 متولد شده‌اند، که به‌عنوان نمایش‌های انفرادی اپیزودیک ارائه شده‌اند که مانند هزارتویی از محیط‌های متنوع باز می‌شوند.

اولین مورد از آنها مجموعه ای از آثار خیره کننده نیک کیو است که به اعمال خشونت آمیز در ایالات متحده پاسخ می دهد. این شامل مجموعه‌ای از «Soundsuits» کیو است، لباس‌هایی که او در سال 1992 پس از دیدن فیلم‌های تلویزیونی از ضرب و شتم رادنی کینگ توسط پلیس شروع کرد. “Soundsuit 9:29” این نمایشگاه یک گروه جدید است که به جورج فلوید اختصاص داده شده است (عنوان اشاره ای به مدت زمانی است که درک شووین افسر پلیس سابق مینیاپولیس بر گردن فلوید زانو زده است). Soundsuits که در مقیاس باشکوه و به طرزی عالی ساخته شده است، هم قابل مشاهده و هم غیرقابل مشاهده است – به ویژه به عنوان یک فرد سیاه پوست در هر جامعه ای که سفیدپوستان غالب هستند.

برش فضای غار یک سفارش جدید و دراماتیک با عنوان “واکنش زنجیره ای” است. از سقف تا زمین امتداد دارند، زنجیره‌هایی از رزین‌های سیاه ریخته‌شده ساعد غار به یکدیگر می‌چسبند، تکه‌هایی که به هم متصل می‌شوند تا احساسی از یکپارچگی ایجاد کنند، که در بقیه قسمت‌های نمایشگاه طنین‌انداز می‌شود.

از آثار کیو، نمایشگاه در دو طبقه دیگر و در تخیل 10 هنرمند دیگر گسترش یافته است. رالف روگف، کارگردان هیوارد، “در شگفت انگیز سیاه” را یک نمایشگاه “پایه” نامید، نمایشگاهی که برای اولین بار در بریتانیا هنرمندان را زیر این چتر گرد هم می آورد. Eshun از نامیدن Black Fantastic یک جنبش اجتناب کرد و آن را به عنوان “روشی برای دیدن مشترک هنرمندانی که دیدگاه های جدیدی از امکان سیاه را ایجاد می کنند” تعریف کرد. اما این نمایشگاه هنوز فصل جدیدی را در شیوه‌هایی که هنر معاصر به نژاد و فرهنگ نزدیک می‌شود، نوید می‌دهد.

گفتن چنین اظهاراتی در لندن، شهری که زمانی موتور محرکه تجارت برده بریتانیا و حاکمیت استعماری آن بر کشورهای آفریقایی بود، و هنوز هم با این میراث به حساب می آید، ناراحت کننده است. هیو لاک، هنرمند دیگری که در این نمایشگاه حضور داشت، گفت: “شما نمی توانستید 20 سال پیش چنین نمایشی را در اینجا اجرا کنید.”

برخی از هنرمندانی که در این نمایشگاه حضور دارند – به ویژه کارا واکر، وانگچی موتو و الن گالاگر – قبلاً با آفروفوتوریسم، جنبشی که در دهه 1990 در ایالات متحده ظهور کرد، مرتبط بوده اند. Afrofuturism که توسط نویسنده مارک دری در سال 1993 در مقاله خود “Black to the Future” ابداع شد، داستان های علمی-تخیلی، فناوری و فانتزی را در هم می آمیزد تا دغدغه ها و اصل و نسب مهاجران آفریقایی را با محوریت تجربه آفریقایی-آمریکایی بررسی کند. (برادر بزرگ‌تر اشون و همکار علاقه‌مند به کتاب‌های مصور، Kodwo، یک دانشگاهی است که به طور گسترده در مورد هنرها از طریق یک لنز Afrofuturist نوشته است.) هنگامی که کار بر روی نمایشگاه – که در ابتدا برای سال 2021 برنامه‌ریزی شده بود – در سال 2019 آغاز شد، Eshun در ابتدا برنامه‌ریزی کرد تا آفروفوتوریسم را بررسی کند. اما او گفت: “ایده این جنبش در مورد آینده ای که مدتی پیش متولد شد، برای من متضاد است.”

درعوض، Eshun’s Black Fantastic تلاشی است – که از گفتگوهایی که او با هنرمندان نمایشگاه داشت – برای تعریف خلاقیت و تخیل سیاه بر اساس شرایط خاص خود.

مقاومت او در برابر انتساب هنرمندان به حرکات سفت و سخت توسط Ytasha Womack، نویسنده “Afrofuturism: The World of Black Sci-Fi and Fantasy Culture” در مصاحبه اخیر منعکس شد. وومک گفت که در حالی که آفروفیتوریسم زنده و زنده بود، «خالقان سیاهپوست می خواهند بدون محدودیت خلق کنند. برخی افروآینده گرا هستند. برخی از آنها Afrosurreal هستند. دیگران را می توان به عنوان فوق العاده مورد بحث قرار داد. برخی هر سه هستند.

محدودیت‌ها از فضای نمایشگاهی لاک دور هستند، جایی که عکس‌های استودیویی رنگارنگ و در مقیاس زندگی او («چطور من را می‌خواهی؟» محصول 2007) در کنار مجسمه‌های «سفیر» او که سال گذشته تولید شد نشان داده می‌شوند: چهار چهره سوار بر اسب – تقریباً دو نفر. قد بلند، مملو از بازتولید رگالیای نژادپرستانه، سکه های برده، مدال های استعماری و چهره های لینچ شده.

لاک 62 ساله در یک مصاحبه تلفنی اخیر گفت: “قابل درک است که افرادی مانند من نیاز به ایجاد دنیای خودمان برای اشغال و کنترل دارند، در حالی که دنیای خارج از کنترل شما محدود است.” او گفت که او در سال‌های بلافاصله پس از رهایی این کشور از حکومت استعماری، در گویان بزرگ شد، زمانی که «گذشته‌ای که تاریک، خونین و متضمن بردگی و اجاره‌نشینی است» دور از دسترس بود. در نتیجه، او گفت: «ما از دنیاهای دیگر آگاه بودیم. “ایده دنیای موازی به نوعی یک چیز همیشه حاضر و عادی بود.”

در جای دیگری از نمایش، بسیاری از کارهای لینا آیریس ویکتور به کاوش در جهان می پردازد که توسط لیبریا امکان پذیر شده است، کشوری که در سال 1847 توسط آفریقایی های سابق برده شده از ایالات متحده تاسیس شد. آثار رسانه‌ای ترکیبی او غالباً بر شخصیت‌های زن مربوط به اساطیر و تاریخ لیبریا تمرکز می‌کنند و جذابیت خطرناک بازنمایی‌های اتوپیایی سلطه و قدرت را زیر سوال می‌برند. برای ویکتور، یکی از هنرمندان جوان در نمایشگاه در 35 سالگی، پاسخ به ایده “فانتاستیک سیاه” “حسی بود … نیازی به توضیح بیشتر نداشت.”

هنرمندان این نمایشگاه در مورد اختراع مجدد، تغییر شکل و میکس، با طرفداری از تکنیک هایی مانند مونتاژ و کلاژ، نگرانی مشترک دارند. این روحیه نوآورانه در طلای 24 عیار که ویکتور برای کارش اعمال می‌کند، مشهود است، و در کلاژهای ویدیویی CGI، رشاد نیوزوم از عکس‌هایش از بدن‌های عجیب و غریب سیاه‌پوست و کالاهای مصرفی به هم می‌پیوندد.

نیوسوم، هنرمند آمریکایی، گفت که همکاری او با اشون کاملاً مثبت بود، اما Black Fantastic عملکرد او را تعریف نمی کند. نیوسوم، 43 ساله، گفت: «موضوع‌ها ظروف می‌سازند، و این وظیفه من به‌عنوان یک هنرمند است که آن‌ها را از بین ببرم – اینجاست که ما همیشه در حال درگیری هستیم.»

در طبقه سوم و آخر، چیدمان کالین اسمیت، “Epistrophy”، چیدمان پیچیده ای از اشیاء است که برای هنرمند اهمیت شخصی دارند، که سپس توسط صفحه نمایش ها و مانیتورهای مجاور منعکس و نمایش داده می شوند. استعاره ای مناسب برای سیاست نمایش.

آشکار ساختن فرآیند هنر برای بیننده در همه آثار نمایش مهم است. به گفته اسمیت که آمریکایی است، این شفافیت حسی از “برچیدن جهان اطراف ما” را به طور فعال منتقل می کند. او افزود: هنرمندان در این نمایش “در واقع فقط از آنچه در اطراف ما وجود دارد استفاده می کنند تا آنچه ممکن است را نشان دهند.”

به‌نظر می‌رسد که اساس کار در جوهر واقعیت در فیلم «فانتاستیک سیاه» مهم‌تر از حدس و گمان درباره آینده است، به‌ویژه زمانی که تصور آینده دشوارتر می‌شود. هنر Black Fantastic مملو از ارجاع به وقایع تاریخی است که هنوز در زمان حال رخنه می‌کنند.

اثر سینمایی اخیر واکر در نمایشگاه، «شاهزاده مک‌وی و توهین‌کننده‌های ترنر»، قتل جیمز برد جونیور، مرد سیاه‌پوستی را که به یک وانت زنجیر شده بود و به قتل رسانده بود، در عروسک‌های کاغذی بریده‌شده به نمایش می‌گذارد. در امتداد جاده ای روستایی در تگزاس توسط سه مرد سفیدپوست در سال 1998. بسیاری از آثار به خاطر کثرت تجربه سیاهپوستان، که در آن خطرات گذشته به زندگی روزمره نفوذ می کند، هم خاطره و هم حضور را فرا می خوانند. اگرچه Eshun تمایلی به کدگذاری Black Fantastic به عنوان یک جنبش ندارد، اما این کیفیت به عنوان یکی از سنگ های محک نمایشگاه ظاهر می شود.

در هسته خود، Black Fantastic با تناقضی دست و پنجه نرم می کند که هر جامعه به حاشیه رانده شده ای با آن مواجه است: چگونه می توان «دیگری» را به عنوان یک سازه به رسمیت شناخت و در عین حال قدرت منحصر به فرد تفاوت و تخیلی را که از آن بیرون می ریزد، تجلیل کرد. در نتیجه، بسیاری از آثار در سرزمین هیوارد در جایی بین شادی و غم، با شادی و ملاقات وحشتناک در یک پیشروی بلند و غم انگیز به نمایش گذاشته شدند.

اشون در مصاحبه ای در گالری گفت: «من به این به عنوان نمایشی با احساس خوب درباره مرگ فکر می کنم. “این در مورد شکنندگی زندگی و نزدیکی به مرگ است، و اینکه چگونه حضور فیزیکی، چگونه زنده بودن را می توان از طریق اعمال خشونت آمیز، و بطور فراگیر از طریق انکار انسانیت ما انکار کرد.”

مکثی کرد و گفت: “اینها چیزهایی است که من به آنها فکر می کنم، قدم زدن در خیابان به عنوان یک سیاه پوست، جایی که نمی توان به طور کامل به مقصد خود رسید.

او افزود: «من از هنرمندانی که می توانند بخشی از این تاریخ را در اختیار داشته باشند و همچنان زیبایی و امکان را تداعی کنند، در شگفتم و می ترسم.

Aria Coffey

مجری کل کارشناس موسیقی. الکل گیک لاعلاج ایجاد کننده. علاقه مندان به زامبی ها

تماس با ما